🚨 "SİZ ALIŞKIN DEĞİLSİNİZ.CÜMLESİNİN ARDINDAKİ BÜYÜK İHMAL 🎭🤦♀️
 |
| Girne Feribot Faciası İhmal İddiaları ve Yanıt Bekleyen Sorular |
Her şey 30 Ağustos 2026 Pazar günü, öğleden sonra saat 12.30 sularında başladı.Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin incisi Girne Limanı’ndan, Mersin’in Taşucu Limanı’na doğru gitmek üzere hareket eden Filo Denizcilik’e ait "Filo Jet" isimli katamaran tipi bir yolcu gemisi, denizin o hırçın dalgalarına doğru açıldı. İçinde tam 259 yolcu ve 8 mürettebat, toplamda 267 can taşıyordu. Hepsinin hayalleri, planları, kavuşmak istedikleri sevdikleri vardı. Ancak limandan ayrıldıktan henüz 2-3 kilometre sonra, Akdeniz’in o amansız suları geminin ön ucundan içeri fışkırmaya başladı. Geminin ön tarafı dalgaların şiddetine dayanamayarak hasar almıştı.İşte tam o anlarda, can havliyle görevlilerin yanına koşan yolcuların yüzüne tokat gibi çarpan, hepimizin hayatında en az bir kez duyduğu o meşhur, o lanetli, o kibirli cümle yankılandı: "Siz alışkın değilsiniz, bir şey olmaz!"Sahi, toplum olarak bizi bu kadar körleştiren, tehlikenin tam ortasındayken bile gözümüzü kapatmamıza sebep olan bu "bir şey olmaz" rahatlığı neyin nesi? Sosyal medyaya düşen dehşet verici görüntülerde, yolcuların "Kaptana söyleyin geri dönsün, burada 200 kişi var!" diye feryat ettiği açıkça duyuluyordu. Ama ne yazık ki o kibirli "bir şey olmaz" zihniyeti kulakları tıkamıştı. Geri dönme çabaları çok geç başladı ve ikinci büyük dalganın vurmasıyla koskoca katamaran yan yatarak Akdeniz’in 514 metre derinliğindeki karanlığına gömüldü. Şu ana kadar 8 canımızı kaybettik, 241 kişi mucizevi şekilde kurtarıldı ama 18 insanımız hala o uçsuz bucaksız denizde aranıyor. Ülkede 3 günlük milli yas ilan edildi. Ben bir sosyolog ve yazar gözüyle bugün bu yazıyı kaleme alırken, sadece Akdeniz’in derinliklerine gömülen bir fiberglas gövdeden bahsetmiyorum. Ben bugün, bizi içten içe kemiren toplumsal narsizmimizi, sorumluluktan kaçışımızı ve kriz anlarında nasıl birer "canavara" ya da "kahramana" dönüştüğümüzü masaya yatırmak istiyorum. Kahveniz hazırsa, Akdeniz'in o soğuk sularında batan toplumsal ahlakımızla yüzleşme vakti! ☕🔥
🧠 AKDENİZ’İN ORTASINDA BİR KAZAN KAZAN PSİKOLOJİSİ: KRİZ ANINDA KİMİZ? 🏃♂️💥
İnsan psikolojisi, güvenli ve konforlu alanlarında çok medenidir. Hepimiz nezaket kurallarını biliriz, sıramızı bekleriz, birbirimize gülümseriz. Ancak ne zaman ki o konfor alanı altımızdan çekilir, ne zaman ki ölümün o buz gibi nefesini ensemizde hissederiz; işte o zaman maskeler düşer ve evrimsel olarak içimize kodlanmış olan o en ilkel dürtü uyanır: "Hayatta kal!" 🧬Girne açıklarındaki o can pazarında da tam olarak bu yaşandı. Gemiden kurtulan yolcuların anlattıkları, tam anlamıyla modern bir distopya filmi gibi. Gemi hızla su alırken, can yeleklerinin yetersizliği veya dağıtılamaması yüzünden tam bir izdiham kopmuş. İnsanlar birbirinin üstüne basarak çıkış kapılarına, camlara doğru ilerlemeye çalışmış. İşin en can acıtıcı, en kan dondurucu iddialarından biri ise ne yazık ki gemi mürettebatıyla ilgili. Kurtulan yolcular, geminin ön tarafının patlamasının ardından görevlilerin "acilen çıkıyoruz" diyerek kurtarma botlarına ilk önce bindiklerini ve insanları içeride kaderine terk ettiklerini iddia ediyor.Titanik batarken "önce kadınlar ve çocuklar" diyen o eski denizcilik ahlakı, modern çağın o bencil, egoist ve sadece kendi paçasını kurtarmaya odaklı insan profilinde nereye kayboldu? Kriz anında sorumluluk alması gerekenlerin ilk olarak kaçması, sadece o gemideki 8 görevlinin ayıbı değil. Bu, modern dünyanın bize dayattığı "önce sen, sadece sen, gerisi önemli değil" felsefesinin, batan bir gemideki en somut, en çıplak yansımasıdır. Kaptan M.Ö. ve mürettebat şu an Girne Kaza Mahkemesi'nde gözaltında, adalet önünde hesap veriyorlar. Ancak toplum olarak bizim de vicdan mahkemesinde bu "bencillik salgınını" acilen yargılamamız gerekiyor.
🪵 FİBERGLAS BİR GÖVDEDE TAŞINAN YÜZLERCE CAN: EKONOMİK AKIL GÜVENLİĞİN ÖNÜNE GEÇİNCE 💸📉
 |
| Filo Jet Katamaran Tipi Yolcu Gemisi Akdeniz Alabora Anı |
Gelelim işin madalyonunun diğer yüzüne: Maddiyat ve insan hayatının ucuzluğu. Kazanın ardından ortaya çıkan teknik detaylar gerçekten düşündürücü. Batan gemi, Filo Denizcilik’e ait "High Speed Craft" sınıfında, sadece yolcu taşımak için üretilmiş, 40.5 metre uzunluğunda hızlı bir katamarandı. Buraya kadar her şey normal görünüyor. Ancak denizcilik uzmanlarının ve kazadan kurtulanların dikkat çektiği çok büyük bir detay var: Geminin gövdesi fiberglastan imal edilmiş ve oldukça yaşlı bir gemiymiş.Sosyal medyada kazanın ardından bir vatandaşın yaptığı şu yorum aslında her şeyi özetliyor: "Diğer ülkelerin kullanmadığı, hurdaya ayırdığı 30 yaşındaki gemileri satın alıp dışını istediğin kadar boya; içindeki paslanmış demirler bir gün bir yerden patlar."İşte bizim en büyük toplumsal hastalıklarımızdan biri de bu: "Miş gibi yapmak." Dışını boyayıp pırıl pırıl gösterdiğimiz, reklamlarını "yüksek hızlı, yolculuk süresini 2 saate indiriyor" diye pazarladığımız o parlak ambalajların içi ne yazık ki çürümüşlük kokuyor. Daha fazla kar etmek, sefer sayılarını artırmak, maliyeti düşürmek adına insan hayatını fiberglas bir gövdenin insafına bırakmak hangi ticari ahlaka sığar? Güvenlik önlemlerini, liman izinlerini, geminin evraklarını tam anlamıyla denetlemeyen zihniyet, Akdeniz’in o dalgalarından çok daha tehlikelidir. Bayındırlık ve Ulaştırma Bakanlığı geniş çaplı bir soruşturma başlattı ama giden 8 canı geri getirecek hiçbir hukuki karar yok.
✨ KARANLIĞIN İÇİNDEKİ IŞIK: CAMI KIRIP ÇOCUKLARI KURTARAN KAHRAMANLARIMIZ 🤝❤️
Bu karanlık ve acı tablonun içinde, insanlığa olan inancımızı yeniden yeşerten, içimizi ısıtan ve o "kız kardeşlik", "toplumsal dayanışma" ruhunu bize yeniden hatırlatan mucizeler de yaşandı. Can pazarı kurulmuşken, devletin sahil güvenlik ekipleri hırçın dalgalar yüzünden gemiye yanaşmakta zorluk çekerken, yardıma ilk koşanlar kimler oldu biliyor musunuz? Çevredeki sivil tekneler ve turistik yatlar!Gemide bulunan yolculardan Deniz Özpolat’ın anlattıkları, insanlığın ölmediğinin en büyük kanıtı. O kaosun, panik çığlıklarının ortasında bir vatandaşın gözünü kırpmadan geminin pencere camını kırarak içeride sıkışan insanlara bir çıkış koridoru açtığını anlatıyor. Çoğu insan o kırılan camdan tahliye edilmiş. Deniz Özpolat ve onun gibi düşünen cesur yürekler, kendi canlarını hiçe sayarak denize düşen küçücük çocukları, anne babaları kurtarmak için dalgalarla savaşmışlar.İşte benim her zaman bahsettiğim o muazzam içsel güç bu! En çaresiz, en karanlık anda bile "benden önce o" diyebilen, elini uzatan, insanı insan yapan o kutsal bağ. Bir tarafta botlara ilk binen mürettebat iddiaları, diğer tarafta ise elinde hiçbir profesyonel ekipman olmadan sadece vicdanıyla camları kırıp çocukları kurtaran sivil kahramanlar... Hayat tam da böyle bir yer değil mi zaten İlknur? Bize hep iki yol sunuyor: Ya korkularının esiri olup bencilce kaçacaksın ya da içindeki o sönmeyen ışığı yakıp bir başkasına umut olacaksın.
⏳ SÖZÜN BİTTİĞİ YER: TRAVMALARIN VE ACILARIN TOPLUMSAL HAFIZASI 🛑🤕
Girne’deki o dehşet anlarından kurtulan bir başka yolcunun anlattığı şu detay ise kalbimi darmadağın etti. Kurtulan vatandaş, dışarı çıktığında bir anne ve babanın çaresizce feryat ettiğini, aşağıda kalan çocuklarını kurtaramadıklarını söylediklerini aktarıyor. Gemide yaşanan o büyük panik ve stres yüzünden hamile bir kadının orada kanaması başlayarak düşük yaptığı gerçeği ise bu facianın sadece fiziksel değil, ne kadar derin psikolojik yıkımlara yol açtığının en acı göstergesi.Biz bugün evlerimizde, klimalı odalarımızda oturup bu haberi bir magazin ya da sıradan bir gazete başlığı gibi okuyup geçemeyiz. O gemiden sağ kurtulan 241 kişinin hayatı bir daha asla eskisi gibi olmayacak. Her yağmur yağdığında, her deniz dalgalandığında, her kapalı alana girdiklerinde o anki cam kırıklarını, panik çığlıklarını ve Akdeniz’in o soğuk suyunu tenlerinde hissedecekler.Toplum olarak travma hafızamız zaten o kadar dolu ki... Her ihmalin ardından üç gün yas ilan edip, bayrakları yarıya indirip, sonraki hafta her şeyi unutarak yaşamaya devam ediyoruz. Ama bu kez unutmamalıyız. "Bir şey olmaz" diyen o kaptanın sesini, o yetersiz can yeleklerini, kar hırsıyla denize salınan eski gemileri asla unutmamalıyız. Çünkü unutulan her ihmal, bir sonraki facianın davetiyesidir.Hayatını kaybeden 8 vatandaşımıza Allah'tan rahmet, geride kalan acılı ailelerine sabırlar diliyorum. Umarım Akdeniz'in o derin sularında aranan 18 canımızdan bir an önce umut dolu haberler alırız.Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz sevgili okurlarım? Sizin hayatınızda da size "Bir şey olmaz" denilerek büyük tehlikelere atıldığınız anlar oldu mu? Yorumlarda buluşalım, acıyı da umudu da birlikte paylaşalım... 💬👇
Yorumlar
Yorum Gönder
Merhaba.Yorumlarınız ve sorularınız benim için çok değerli! Lütfen topluluk kurallarına uygun, saygılı ve faydalı yorumlar bırakmaya özen gösterin. Tüm sorularınızı en kısa sürede yanıtlayacağım.